Eğiticinin eğitimi programları

Eğiticinin eğitimi, SD Danışmanlık Merkezi’nde kurum içi mentorluk, iç eğitmen gelişimi ve iletişim becerileri programları olarak sunulur. Psikolog Sinem Demirtaş, Antalya’da ve online altyapıyla, bilgiyi aktaran kişilerin yalnızca slayt okumasın diye çalışır. İç eğitmen, konuyu bilir ama odayı yönetemezse eğitim boşa gider. Tersten, karizma vardır içerik yoktur; o da boşa gider. Program, bu iki ucu dengelemek içindir.

Kurumlar sıkça şunu ister: “Bizden biri anlatsın, dışarıya bağımlı kalmayalım.” Bu istek meşrudur. Mentorluk, kıdemli çalışanın yeniyi ezmeden taşımasıdır. İletişim becerileri, geri bildirim, zor soru, dirençli katılımcı, sessiz oda. Eğiticinin eğitimi bu sahneyi prova eder. Çatı kurumsal danışmanlık, komşu başlık mobbing eğitimidir. İç eğitmen mobbing anlatacaksa, önce dilin güvenliği konuşulur.

Psikoloji kökenli bakış, öğrenmenin utançla nasıl tıkandığını bilir. “Bilmiyorum” diyemeyen oda, öğrenmez. Program, hatayı görünür kılmayı cezaya çevirmeden dener. Antalya’daki hizmet ve turizm ekiplerinde bu özellikle işe yarar: misafir şikâyeti, anlık stres, gülümseyerek içte patlama. İç eğitmen, sahayı tanıyan kişidir; dışarıdan gelen metafor bazen tutmaz.

Online eğiticinin eğitimi, şubeli yapılar için pratiktir. Yüz yüze atölye, rol oyununu büyütür. İkisi de planlanır. İletişim, hakkımda. Çalışanların bireysel tükenmişliği öndeyse program tek başına yetmez; EAP konuşulur.

SD Danışmanlık Merkezi’nde eğiticinin eğitimi, “eğitmen sertifikası fabrikası” gibi pazarlanmaz. Kapsam, kurumun hedefiyle yazılır: yeni işe alım oryantasyonu, güvenlik kültürü, iletişim, psikolojik taciz farkındalığı. Her başlık aynı paket değildir.

Mentorluk kısmı, kıdemlinin “ben böyle öğrendim, sen de çek” geleneğini yumuşatır. Aktarım, eziyet olmak zorunda değildir. Sinem Demirtaş’ın saha kulağı, güç dengesindeki ince aşağılama cümlelerini yakalar. Eğitim salonu, mobbingin prova alanı olmamalıdır. Bu cümle programın etik omurgasıdır.

Katılımcı direnci (“bunları zaten biliyoruz”) yok sayılmaz. Direnç, bazen yorgunluktur. Bazen önceki eğitimlerin işe yaramamasıdır. Program, bu itirazı utandırmadan işler. Aksi hâlde iç eğitmen sahaya çıktığında aynı duvarı yer.

Ölçme-değerlendirme isteyen kurumlara, testlerin işe alım sihri olmadığı anlatılır. Gerekirse test sayfasına bakılır; eğiticinin eğitimi test uygulayıcılığı kursu değildir. Sınır nettir. SD Danışmanlık Merkezi bu sınırı korur.

Eğiticinin eğitimi, sahneyi seveni öne çıkarıp içe dönük çalışanı silmez. İyi eğitmen, en yüksek sesli kişi olmak zorunda değildir. Net yönerge, zamanı tutma, zor soruyu durdurmadan taşıma — bunlar karakter gösterisi değil, beceridir. Beceri prova edilir. Prova, utandırılmadan yapılır. Utanç varsa öğrenme durur. Sinem Demirtaş’ın mesleki bakışı burada işe yarar.

İç eğitmen sahaya çıktığında yalnız kalmamalıdır. İzleme turları, ilk anlatımların ardından konuşulabilir. Bu, bağımlılık üretmek için değil; ilk dirençte savrulmamak içindir. Kurum istemezse program yine durur. İsterse, mentorluk hattı açılır. Antalya’da yüz yüze, şubelerde online — format, ihtiyaca göre seçilir.

Eğiticinin eğitimi, slayt estetiğinden çok, odadaki gerilimi taşıyabilme işidir. Bir katılımcı küçümser, diğeri susar, üçüncüsü özel hayatını açar. İç eğitmen bu üç hâli aynı anda yönetmeyi öğrenir. Öğrenmezse eğitim, şikâyet kuyusuna döner. SD Danışmanlık Merkezi bu kuyuyu prova ile tıkamaya çalışır. Prova, sahne korkusunu da konuşur. Korku yok sayılırsa, sahada geri gelir.

Antalya’daki kurumlar bazen “bir kez yeter” diye düşünür. Bir kez, tohum atabilir; kök salmaz. Kök, tekrarda ve yöneticinin salondaki duruşundadır. Yönetici salonu terk ederse mesaj biter. Program bunu da söyler. Söylemezse iç eğitmen, yalnız bir kahraman gibi bırakılır. Kahramanlık, eğitim tasarımı değildir. Tasarım, eşliktir.

Eğiticinin eğitimi, içeriği ezberletmek değil; odayı taşıyacak duruşu kurmaktır. Duruş yoksa slayt parlak olsa da koridora inmez. SD Danışmanlık Merkezi koridoru önemser. Koridor, asıl okuludur iç eğitmenin. Okul, salondan sonra başlar. Başlamazsa program, anı olarak kalır. Anı, kültürü değiştirmez. Değişen şey, tekrar edilen dildir.